බැමි නැති බැඳීම් - අනුරුද්ධ වැලිගමගේ

"තමුසෙ නම් හරිම එළ හරකෙක් ඕයි. ‘ඒ ලෙවල් වලට අයිලන්ඩ් ෆස්ට්’ වෙලා, නම්බු ගහපු උගතට දැන් මේ මොකද වෙලා තියෙන්නේ? මම දැන් එවපු, වට්ස් ඇප් ෆොටෝ එක දැක්කද?" ලංකාවෙ ඉන්න ලොකු අක්කා තරහෙන් කියාගෙන, කියාගෙන ගියා.

චාමර පුදුමෙන් වගේ වටපිට බැලුවෙ ඒ සද්දේ කාටවත් ඇහුණද දැනගන්න වගේ. චාමර හිටියේ කෝච්චියේ, උදේ වැඩට යන ගමන්.

"වරුණි, ඔහොම කලබල වෙලා ප්‍රශ්න විසඳන්න බෑ," දහම් අයියා කියනවත් චාමරට ඇහුණා.

චාමර වට්ස් ඇප් එකට එබිල බැලුවේ මොකක්ද එවල තියෙන ෆොටෝ එක කියලා බලන්න.

ඒක තාරුකී එක්ක ටොරොන්ටෝ නගරයේ ‘ඊටන් සෙන්ටර්’ එකේ නත්තල් ගහ ගාව වාඩිවෙලා ඉන්න ෆොටෝ එකක්.

"මල්ලී කවුද කියනව, ඔය ෆොටෝ එකේ ඉන්නෙ කියල? සාරංගා තමයි මට මේක එව්වෙ. ඒ හින්දා මේක මට ඉර හඳ වගේ විශ්වාසයි."

"මම දන්න කෙනෙක්, තාරුකී කියලා..." චාමර කිව්වෙ එච්චරයි.

"තාරුකී නෙමෙයි ඕයි ඕකි මාරකී. ඔය බඩ්ඩ කවුද කියලා තමුසෙ දන්නෙම නැද්ද? අපි කොහොමද හලෝ රෙදි ඇඳගෙන පාරේ යන්නෙ?"

"මම දන්නෙ එයා එමිරේට්ස් එකේ ‘එයා හොස්ටස්’ කෙනෙක් කියලා විතරයි. අනික මට මොකටද එයා ගැන වෙන දේවල්?"

"අනේ හලෝ, ඕකි අර අමුතු කොණ්ඩේ තියෙන සිලෝන් ටීම් එකේ ක්‍රිකටර් බැන්දෙ ලෝකෙට ම මඟුල් කියලා. අවුරුදු දෙකක් ගියෙ නෑ මඟුල කඩාගෙන ගෙදර ගියේ දුවෙකුත් එක්ක. එක එකත් එක්ක රවුම් ගහනවා කියල ඕකිට පුකට පයින් ගහල එලෙව්ව කියලයි කට්ටිය නම් කිව්වේ."

"අක්කේ ඔයත් අම්මා කෙනෙක් නේද? ගෑනු කෙනෙකුට ගරුසරු ඇතිව කතා කරන්න ඉගෙනගෙන නැද්ද?"

"මෙන්න මහ ලොකු උගතා කතා කරනවා දහම්. හලෝ, මට මේක මේ ගරු සරුකම් පාන්න යන වෙලාවක් නෙමෙයි. මට සහෝදරකම ලොකුයි ඊට වැඩිය. ඒ තරහටයි මං මේ කියන්නේ. හ්ම් මට දැන් තේරෙනවා ඇයි මෙයාට මෙච්චර තරහයන්නේ කියලා. තමුසේ එහෙනම් ඕන නාඩගමක් නටා ගන්නවා, ඔය නල්ලමලේ බඩුවත් එක්ක," ලොක්කි කතාව නැවැත්තුවේ (ආවේගයටත් වඩා වැඩි වේගෙන්!) තරහෙන් පිපිරී පිපිරී.

චාමර වැඩට ගියත් හිත හොඳටම සවුත්තු වෙලා තිබ්බේ. "හ්ම් සාරංගා අක්කා තමයි පත්තු කරලා තියෙන්නේ. එයා ඒ දවස්වල හැදුවෙ එයාගෙ නංගිව බන්දලා දෙන්න. අනේ අනේ පන්සලේ මහ උපාසිකාව කරන වැඩ," චාමර තමන්ටම කියාගත්තා.

"I hope you have a wonderful day!"

තාරු ගේ පුරුදු වට්ස්ඇප් පණිවිඩය ඇවිත්. දැන් තමයි ෆ්ලයිට් එක ලෑන්ඩ් කරන්න ඇත්තේ චාමර එහෙම හිතුවා.

හවස තාරුකී කතා කරනකොටත් චාමර හිටියේ හොඳ මානසික තත්ත්වයකින් නෙමෙයි. ඒ හින්ද කෙටි සංවාදයකින් කතාබහ ඉවර කළේ ඔළුව කැක්කුමයි කියලා තාරුකී සිංගප්පූරුවෙන් ගෙනත් දීපු හර්බල් ඔයිල් බෝතලෙන් ටිකක් නළලට හලාගෙන.

චාමර අපර්ණාගෙන් දික්කසාද වෙලා දැන් අවුරුදු හතරක්. ලොකු දුව විශ්වවිද්‍යාලේ දෙවෙනි අවුරුද්දෙ. පුතා එකොළහේ පන්තියේ. අවුරුදු හතරක් අපර්ණා එක්ක යාළුවෙලා ඉඳලයි බැන්දේ. කැම්පස් එකේ දෙවැනි අවුරුද්දෙ තමයි සෙට්වුණේ. අලුතින් කැම්පස් එකට ආපු ‘නැවෙන්’ බාගත්ත කෙනෙක්. එංගලන්තෙ අවුරුදු පහක්, කැනඩාවේ අවුරුදු පහක් ජීවත් වුණාට පස්සේ තමයි දෙන්නට දෙන්නගෙ නොගැලපීම් දැනෙන්න පටන් ගත්තෙ.

එයාගෙ අම්මා තාත්තා ගෙන්න ගත්ත එක තමයි ඒවට මුල කියලයි ලොකු අක්කා කියන්නෙ. කොහොමත් ඒ කාලේ ඉඳළම අක්කා ඒ සම්බන්දෙට කැමැත්තක් තිබුණෙ නැහැ. ඒකට තමන්ගෙ පාඩුවෙ පැත්තකට වෙලා ඉන්න අපර්ණා වැරදි ද, රස්සාවේ වැඩවලට ලෝකෙ වටේ ගිය, අඩුවෙන් ගෙදර හිටපු තමන් වැරදි ද හොයන්න, චාමර කවදාවත් උත්සාහයක් ගෙන නෑ. ලෝයර් කිව්වේ එකට ඉන්න බැරිනම් වෙන්වෙන්න කියල යි.

ලොකු අක්ක කිව්වේ ළමයි දෙන්න හන්දා අල්ලගෙන ඉන්න කියලයි. ඒත් පොඩි අක්කා නම් කිව්වේ මල්ලිට විඳවනවා කියලා තේරෙනවා නම් තීරණයක් ගන්න, ජීවිතේ කෙටියි, ඒ හින්දා දුකෙන් එකට ඉඳලා වැඩක් නෑ කියලයි.

සෙනසුරාදා උදේම චාමර හිතුවේ, පොඩ්ඩක් පොඩි අක්කට කතා කරන්න ඕන කියල. එයා ඉන්නෙ එංගලන්තෙ, වෙලාව වෙනස පැය පහයි. දැන් එයාට දවල්. චාමරගෙ හොඳම යාළුවා තමයි පොඩි අක්කා. ඒ වගේම එයා දෙයක් දිහා බලන විදිහටත් චාමර කැමතියි. ලොකු අක්කා වගේ සම්ප්‍රදායිකත් නැහැ. කලබල වෙන්නෙත් නැහැ.

"මොකද මේ අපිව මතක් වෙලා? මම ඒත් හිතුව අද නම් කතා කරයි කියලා. ඊයේ ලොක්කී මටත් බැනගෙන බැනගෙන ගියා නෙ, තමුසෙ තමයි පුංචි කාලේ ඉඳන්ම ඕකව හුරතල් කළේ කියලා. දානවා දානවා තමුසෙගෙ කැමරා එක. මට තමුසේගේ මූණ බලාගෙන කතා කරන්න ඕන."

"මරු කතා නෙ ඔයත් කියන්නෙ. මම ඔයාට ගිය සතියේ කතා කළා නෙ. එහෙනම් ඔයා වැඩේ දන්නවා."

"දන්නව කියන්නේ ලොක්කි දැන් මේක ‘පත්තු කරලා’ තියෙන්නෙ නැතිවෙන්න ම! කවුද හලෝ ඔය ලස්සන ගෑණු ළමයා?"

"තාරුකී." චාමරගෙ මූණ දිලිසුණා.

"ලස්සන නමක්, ළමයත් ලස්සනයි. කොහෙන්ද හොයාගත්තේ? අම්මා, තමුසගේ මූණෙ තියෙන පෙම් පාට!"

“ඔයාට මතකද මම ගිය අවුරුද්දේ අම්මා බලන්න ලංකාවට ගියා. ගිහින් එන ෆ්ලයිට් එකේ තමයි එයා වැඩකළේ. එයා පොර්ට් එකේ මම චෙකින් වෙන්න වාඩිවෙලා ඉන්නකොට සුමේධයා කතා කලා. මම දැක්කා ‘කෲ’ එකේ අයත් ‘ශිෆ්ට්’ එක මාරු වෙන්න ඇවිත් ඉන්නවා. මම සිංහලෙන් කෝල් එක ගන්නව ඇහිලා ඇවිත් ලංකාවෙ ද කියලා කතා කළා. සීට් එකත් ‘බිස්නස් ක්ලාස් එකට අප්ග්‍රේඩ්’ කලා.

"හ්ම්... එහෙනම් දැන් කාලයක් තිස්සේ දන්නව වගේ."

"එයා සති දෙකකට සැරයක් ටොරොන්ටෝ ෆ්ලයිට් එකේ වැඩ. ඩුබායිවල තනියෙම ලු ඉන්නෙ. ඉතින් එතකොට හම්බවෙනවා. ඇයි මම එදා ඔයාට කියන්න හැදුවේ... ඔයා ඉතින් වෙන මොකද්ද කියාගෙන ගියා නේ. මම ඒ පාර නොකියා හිටියා."

"එතකොට ‘චාමර පොඩි වීකුඹුර මහත්තයා’ ලොකු අක්කා කියන විදියට නම් හොඳටම මඩ නාගෙනයි ඉන්නේ."

"ඒ කිව්වේ?"

"ඇයි කොල්ලෝ... අක්කට ඒ ළමයගෙ ඔක්කොම වැරදිම නේ පේන්නේ. එයාගෙ දුවට තාම අවුරුදු දාසයයි ලු. එයත් ඇඟ එළියෙ දාගෙන ලංකාවේ මොඩ්ලින් කරනවා කියලා කිව්වේ. ටීවී ඇඩ් වලත් ඉන්නව ලු."

"අක්කේ මට ඒ ළමයාගේ අතීතෙවත්, දුව කරන කියන දේවල්වත් වැඩක් නැහැ නෙ? අනික තාම මම ආශ්‍රය කරනවා විතරයි නේ? අපර්ණා මාත් එක්ක හිටපු විදිහට මම කවදාවත්ම හිතුව ද අපි දෙන්නට වෙන් වෙන්න වෙයි කියලා? දැන්වත් ඔය පිට පොත්තෙන් මිනිස්සු මනින එක නවත්වන්න ඕන. කොහෙද අපට ලොක්කිට ඕව කියල දෙන්න බැහැ නෙ!"

"මල්ලි මිනිස්සු, ගෑනු කියන්නේ හැමදාම එකම විදියට ඉන්න අය නෙමෙයි. හැඟීම්, සිතිවිලි, පරිසරය වගේම වෙනස් වෙනවා කියල තමයි මං මේ ළඟදි පොතක කියෙව්වේ," පොඩි අක්කා කියාගෙන ගියේ දාර්ශනික කතාවක්.

"මට තාරුගෙ වරදක් පේන්නේ නැහැ. අපි දෙන්නම ට්‍රැවල් කරන්න කැමතියි. ප්ලේන්වලට, කාර්වලට වගේ ම ක්‍රිකට්වලටත් කැමතියි. ඒ හින්ද අපට කතා කරන්න ගොඩක් සමාන දේවල් තියෙනවා. අනික තාම ආශ්‍රය කරන්න අරන් වැඩි කලක් නැති නිසා මම එයා ගැන දන්නෙත් බොහොම පොඩි දේවල් ටිකක් විතරයි. එයා ටොරොන්ටෝ ෆ්ලයිට් එකේ එනකොට, ආපහු යන්නෙ, ඊළග දවසෙ ෆ්ලයිට් එකේ. ඒ ගොල්ලො නවාතැන් ගන්න හෝටලේ තියෙන්නේ අපේ ඔෆිස් එක ගාව. ඉතිං අපි ඒ ළඟ තැනක දි හම්බවෙනවා, කොහේ හරි ළග තැනක ෂෝ එකක්, ගේම් එකක් බලන්න යනවා. කොහෙන් හරි කනවා. එයා හෝටලේට යනවා. මම ආයෙමත් තනිකමත් එක්ක ගෙදර යනවා එච්චරයි..."

"මල්ලී, ඔයත් තරුත් දෙන්නම දැන් වැඩිහිටි අය නෙ. ඒවගේම දෙන්නටම පරණ කසාදවලින් ළමයි ඉන්නවා. ඒ කියල ඔය දෙන්නා දුක් විඳින්න ඕනෙ කියල මම කියන්නෑ. ඒත් ළමයින්ටත් අවනම්බු නොවෙන විදිහට, කරන දෙයක් පරිස්සමින් කරන්න මට කියන්න තියෙන්නේ එච්චරයි," පොඩි අක්කා පුරුදු විදිහටම 'බුදු සරණයි' කියලා කතාව නැවැත්තුවා.

"I am coming to Toronto on Monday. If you are free, I would love to meet up somewhere." (මම සඳුදා ටොරොන්ටෝ වලට එනවා. ඔයාට වේලාවක් තියෙනවා නම්, කොහෙදී හරි මුණගැහෙමුද?)

තාරු පණිවිඩයක් එවල තිබුන ඉරිදා උදේ.

එයාලා නවතින හෝටලේට වැඩි ඈතක් නැති තැනක දී හම්බවෙන්න කතා කරගත්තා. තරූ ඇවිත් තිබුණේ චාමර කැමතිම සෙන්ට් බෝතලයකුත් අරගෙන.

"මම හිතුවා ඔයා මේකට කැමති වෙයි කියලා ඩුබායි ඩියුටි ෆ්‍රී එකෙන් ගත්තේ, මහන්සියි අනේ. ඒත් ඔයා දැක්කම මහන්සිය නැතුව යනවා," තරූ කිව්වේ ඇස් කරකව කරකවා.

"එහෙනම් ඉතින් නිදාගන්න තිබුන නෙ, මොනවා හරි ගෙන්නගෙන කාලා. හෙට දවල්ට ආයෙ ෆ්ලයිට් එක තියෙනවා නේ?"

"නෑ නිකම් නිදාගත්තට වැඩිය හිතට සහනයක් දැනෙනවා ඔයත් එක්ක කතා කරල ගියහම. ඇරත් දැන් අවුරුදු ගානක් තනියෙම ඉඳල, ඇතිවෙලා!"

"හ්ම්, එහෙනම් ඔයා කියන්න, මොනවද අලුත් තොරතුරු? මගේ නම් පුරුදු දේවල්ම තමා. ඔෆිස් යනවා. ගෙදර එනවා."

"හ්ම් අළුත් දෙයක්... ගිය සතියෙ මගේ යාළුවෙක් එයාගේ බෝයි ෆ්‍රෙන්ඩ් එක්ක රින් රෝඩ් එකේ ටුවර් එකක් කලා වෑන් එකක් අරගෙන. ෆොටෝ පෙන්නුවා... කියල වැඩක් නෑ අනේ. හරිම ලස්සනයි. මම ගොඩක් තැන්වලට ගිහින් තියනව, ඒත් අයිස්ලන්තෙට ගිහිල්ල නෑ. ඔයා ගිහින් තියෙනවද?"

"නෑ මමත් අයිස්ලන්තෙට ගිහින් නැහැ. ඒක මගෙත් බකට් ලිස්ට් එකේ තියෙන තැනක්."

"ඔයා එනව නම් අපි දෙන්නා මේ සමර් එකේ සති දෙකකට අයිස්ලන්තේ රින් රෝඩ් ටුවර් එකක් කරමු ද? වියදම් මගෙ ගානෙ. ඔයා එනවා නේ?"

"හ්ම් මම බලල කියන්නම්. හැබැයි ඔයා මොනවත් පෝෂල් මීඩියා දාන්නේ නෑ නේ?"

"ඔයාට මම එදා කිව්වේ, දැන් මම සෝශල් මීඩියා ගිය කාලයක් මතක නෑ. සතුට පෙන්නන අය තමයි ඒ වගේ දේවල් ‘පෝස්ට්’ කරන්නෙ. සතුට විඳින අයට එහෙම කරන්න ඕන නෑ, මට සල්ලි දේපල ඕන තරම් තියෙනවා, නැත්තෙ සතුටයි නිදහසයි, විතරයි. මම දැන් හොයන්නේ ඒවා. මම සෝශල් මීඩියා මායාවෙන් මිදිලා සෑහෙන කලක්."

"සතුට තමයි හොයාගන්න අමාරුම දේ. මිනිස්සු සල්ලිවලින් සතුට ගන්න පුළුවන් කියලනේ හිතන් ඉන්නේ. ඒත් ඒක රැවටිල්ලක් කියල තේරෙන්න සෑහෙන කලක් යනවා," චාමර කිව්වේ දාර්ශනිකයෙකු වගේ.

"මම තව අවුරුදු දෙකකින් පෙන්ෂන් යනවා. ලංකාවෙ, ඩුබායිවල දේපල වගේම බැංකුවේ සල්ලිත් තියෙනවා. මට නැත්තෙ සතුට විතරයි. ඔයා හොඳයි වගේ කියලා හිතෙනවා. අපි ටිකක් ආශ්‍රය කරල බලමු ද? No strings attached (කොන්දේසි නෑ, ප්‍රතිඋපකාර බලාපොරොත්තුවක් නෑ)."

මාස තුනකට පස්සේ දවසක චාමර මෝටර් හෝම් එකක පිටිපස්සේ දොර ඇරලා ඈත පේන හිමකන්ද දිහාවේ බලාගෙන ඉන්නවා. රෑ එකොළහ වුණත් අයිස්ලන්තෙට තාමත් ඉර එළිය. තාරුකී පූසි පැටියෙක් වගේ චාමරට තුරුල් වෙලා. ගමන් මහන්සියට නින්ද ගිහින් වගේ. ඒත් හීන් හිනාවක් මූණෙ ඇඳිල තියෙන නිසා එයත් සතුටින් ඉන්න බව චාමරට හිතෙනවා.

“No strings attached!" තාරු ගේ කියමන චාමරට මතක් වුනේ ඒත් එක්කමයි. කසාද සහතිකවලට සතුට එකතු කරලා තියන්න පුළුවන් ද? ජීවිතේ වෙනස් කරගන්න තාරුත් එක්ක පුළුවන් වෙයි ද?" චාමරත් දොර වහලා පොරවන රෙද්ද ඇතුළට ගුලිවුණා.

- අනුරුද්ධ වැලිගමගේ

anuruddhawe@yahoo.com

මේ නිර්මාණය ගැන ඔබේ අදහස් මෙහි සටහන් කරන්න. කෙළින් ම ලේඛකයාට ඊ-මේල් මගින් දැන්වීමට අවශ්‍ය නම් ඉහත ඊ-මේල් ලිපිනය භාවිතා කළ හැක.