කැලණි නදිය ගලා බසී (නවකතාව) : හයවෙනි කොටස - එච්. එම්. පියතිලක හල්පෙ

මෙතෙක් කතාව: පළමුවෙනි කොටස, දෙවෙනි කොටස, තුන්වෙනි කොටස,
හතරවෙනි කොටස, පස්වෙනි කොටස

රංවලින් පිටත් වී දෙවන දිනයේ සවස් යාමය එළඹෙත්ම, තවලම මහා මහවැලි ගඟෙන් මෙතෙර පිහිටි සුන්දර පේරාදෙණිය නුවරට ළඟා විය. නුවර රාජධානියේ දොරටුව අසලටම පැමිණි බැවින් සැමගේ සිත් තුළ තිබුණේ මහත් සහනයකි.

"හරි... මෙතැන හොඳ ආරක්ෂිත තැනක්. අද රෑට අපි මෙතැන නතර වෙනවා!" තවලම් නායක හන්සාර් සංඥා කළේය.

කඩිසර වූ තවලම්කරුවෝ ගොනුන් පිට බැඳි බරැති සහල් මලු එකින් එක ලිහා, පරෙස්සමෙන් බිමට බා තැබූහ. දින දෙකක් තිස්සේ නොනවත්වා බර උසුලාගෙන ආ ගොනුන් නිදහස් වී, තණ පත් බුදිමින් නිදහසේ සැරිසරන්නට විය.

දිගු ගමනකින් දූවිල්ලෙන් සහ දහඩියෙන් නැහැවුණු තවලම්කරුවෝ දිය නෑම සඳහා සිසිල් මහවැලි ගඟට බැස්ස ගත්හ. ගඟේ සිසිලස ගත තැවරෙද්දී ඔවුන්ගේ වෙහෙස නිමේෂයකින් පහව ගියේය. ඒ අතරතුර, සුපුරුදු පරිදි කණ්ඩායමේ කිහිපදෙනෙකු එක්ව රාත්‍රී ආහාරය සඳහා "තවලම් බත" පිසීමට ලිප් බැඳ ගිනි මොළවන්නට වූහ.

ගුරුහාමි සහ රන්කිරි රාළ ද ගඟට බැස, දියෙහි එබෙමින් සතුටින් දිය නා ගත්හ. ඉන්පසු ගත සිසිල් කරගත් ඔවුහු, ගංතෙර අසල පිහිටි සුවිශාල සුදු ගල්තලාවක් මත වාඩි වූහ.

සවස් යාමයේ මුදු සුළඟ මහවැලි ගඟ සිපගනිමින් හමා ආවේය. ඈතින් පෙනෙන උඩරට කඳු පන්ති රන්වන් පැහැ ගැන්වී තිබුණේ බැසයන හිරු රැස් වැටීමෙනි. වටපිටාවෙන් ඇසුණේ කුරුල්ලන්ගේ සන්ධ්‍යා ගීතය සහ ගඟේ දිය රළ බිඳෙන හඬ පමණකි.

"පුතේ... බලන්න මේ පරිසරයේ ලස්සන," ගුරුහාමි ඈත ක්ෂිතිජය පෙන්වමින් පැවසීය.

"අපේ මුතුන් මිත්තන් මේ රට, මේ පරිසරය සතුරන්ගෙන් රැකගත්තේ ලේ දහඩිය හළලා. හෙට උදේට අපි මේ සහල් මලු රජ වාසලට බාර දෙනවා. ඒක අපේ රටට, රජුට කරන රාජකාරියක් විතරක් නෙවෙයි, අපේ සංස්කෘතිය පණ ගැන්වීමක්."

රන්කිරි රාළ නිහඬව පියාගේ වදන්වලට සවන් දෙමින්, ගලා බසින මහවැලි නදියේ අසිරිය දෙස බලා සිටියේය. හෙට අලුයම ඔවුන් සෙංකඩගල පුරවරයට ඇතුළු වනු ඇත. ඔවුන්ගේ සිතේ තිබුණේ රාජකාරිය නිසිලෙස ඉටුකිරීමේ උත්තරීතර බලාපොරොත්තුවයි.

"පුතා, මේ තමයි මහවැලි ගඟ. මේ ගඟ දිගේ තවත් ටිකක් පල්ලෙහාට, ඒ කියන්නේ උතුරු දෙසට ගියාම හමුවෙන්නේ ගන්නෝරුව. පුතා අසා තිබෙනවා ද ගන්නෝරුවේ සටන ගැන?" ගුරුහාමි ගලා බසිනා රිදීවන් දිය දහර දෙසට අත දිගු කරමින්, තමා අසල සිටි පුතුගේ ඓතිහාසික දැනුම පරික්ෂා කරන්නට සැරසුණේය. සැඳෑ සිසිල් සුළඟ මහවැලි තීරයේ තුරුලතා සලිත කරමින් හමා ගියේය.

රන්කිරි රාළ ගඟ දෙසට නෙත් යොමා මොහොතක් කල්පනා කළේය. පිරිවෙන් පොත්පත්වල ලියැවුණු වීර කාව්‍යයන් ඔහුගේ මතකයට නැඟුණි.

"ඔව් අප්පච්චි," රන්කිරි රාළ මහත් අභිමානයෙන් යුතුව පිළිතුරු දුන්නේය. "පිරිවෙනේදී අපේ ගුරු හාමුදුරුවෝ අපට ගන්නෝරුවේ මහා සටන ගැන කියා දී තිබෙනවා. එතැනදී නේද අපේ දෙවැනි රාජසිංහ රජතුමා පෘතුගීසි හමුදාවම සමූලඝාතනය කළේ? ඒ මහා සටනේදී දියෝගු ද මේලෝ කියන පරංගි සෙනෙවියාත් ජීවිතක්ෂයට පත්වුණා කියා මා අසා තිබෙනවා."

ගුරුහාමි සතුටින් සිනාසී පුතුගේ උරහිසට තට්ටුවක් දැමීය. පිරිවෙන් අධ්‍යාපනයෙන් පුතු ලබා ඇති දැනුම ගැන ඒ සිතේ වූයේ අභිමානයකි.

"බොහොම හරි පුතේ," ගුරුහාමි කතාව තවත් විස්තර කරන්නට විය. "හැබැයි ඒ ගන්නෝරුවේ සටනට හේතුකාරක වුණු සැබෑ පසුබිම ගැනත් පුතා තවදුරටත් ඉගෙන ගන්න ඕනෑ. ඒ කාලේ වන විට ලංකාවේ මුහුදුබඩ තීරයේ තිබුණු හැම වැදගත් වරායක්ම පාලනය කළේ පෘතුගීසීන්. රජතුමාට තේරුණා මේ බලගතු සතුරා රටෙන් එළවන්න නම් අපට ශක්තිමත් නාවික හමුදාවක ආධාරය අත්‍යවශ්‍යයි කියලා. අන්න ඒ නිසයි එතුමා ලන්දේසීන්ගේ උදව් ලබාගන්න රහසින් සැලසුම් කළේ."

ගුරුහාමි නැවතත් ගඟ දෙස බලා ගැඹුරු හුස්මක් ගත්තේය. රාත්‍රී ආහාරය සඳහා සේවකයන් මෙළ වූ ලිප්වල දුම් රොටු අහසට නැඟෙමින් තිබිණි.

"ඉතින් පුතේ, මේ රහස් ගනුදෙනුව ගැන පෘතුගීසි කැපිතාන් ජෙනරාල් දියෝගු ද මේලෝට ආරංචි වුණා. උඩරට රාජධානිය ලන්දේසීන් එක්ක එකතු වෙන්න කලින් ඒක විනාශ කරන්න හිතාගෙන, ඔහු 1638 අවුරුද්දේ මහා සේනාවක් එක්ක ඇවිත් මහනුවර ආක්‍රමණය කළා. හැබැයි සිංහයෙකු වගේ නිර්භීත අපේ රාජසිංහ රජතුමා කලබල වුණේ නැහැ. එතුමා උපක්‍රමශීලීව තමන්ගේ සේනාවත් එක්ක පසුබැහැලා ගියා. පරංගි හමුදාව සෙන්කඩගලනුවර කොල්ලකාලා, ආපසු කොළඹ බලා යන්න ලෑස්ති වෙද්දී තමයි, රජතුමා තමන්ගේ සේනාවන් එක්ක ගන්නෝරුවේ රැක සිටලා මාරක ප්‍රහාරය එල්ල කළේ. මුළු පරංගි සේනාව ම එතැනදී සුනුවිසුනු වෙලා ගියා."

පියා කියාදුන් ඒ වීර ඉතිහාසය අසද්දී රන්කිරි රාළගේ දෑස් දිදුලන්නට විය. තමන් මේ පියවර තබමින් සිටින්නේ එදා සිංහල වීරයන් ලේ හලා රැකගත් පූජනීය භූමියක බව ඔහුට වැටහිණි.

මහවැලි ගඟේ දිය රැලි අඳුරත් සමඟ නිහඬව ගලා බසිද්දී, පසුදින අලුයම රජ වාසල වෙත ළඟා වීමේ අපේක්ෂාවෙන්, පිය පුතු දෙපළ ගල්තලාවෙන් නැඟිට තවලම් කරුවන් රාත්‍රී ආහාරය පිළියෙල කරන කඳවුර දෙසට පියනැඟූහ.

පසුදින අලුයම මහවැලි ගඟෙන් නැඟුණු මීදුම් පටල අතරින් පේරාදෙණිය තවලම් කඳවුර අවදි විය. කඩිසරව උදෑසන ආහාර වේල භුක්ති විඳි තවලම්කරුවෝ, කිසිදු පමාවකින් තොරව සහල් මලු නැවතත් ගොනුන් පිට පටවා ගමනට සූදානම් වූහ. ගොන් ගෙල බැඳි, සොකඩයන් නැඟෙන ශබ්දයේ තාලයට තවලම මහවැලි නදියේ නොගැඹුරු දිය කඩකින් එතෙර වී, සෙංකඩගල පුරවරය දෙසට වැටී තිබූ රාජකීය මාවතට අවතීර්ණ විය.

නගර සීමාවට ළඟා වෙත්ම පරිසරයේ ස්වභාවය වෙනස් වන්නට විය. ඈතින් ශ්‍රී දළදා මාළිගාවේ සහ රජ මාළිගාවේ වහල හිරු එළියෙන් බැබළෙනු පෙනිණි. මාළිගයට ඇතුළු වන ප්‍රධාන මාර්ගය අසල ප්‍රබල ආරක්ෂක මුරපොළක් පිහිටුවා තිබුණි. එහි රැකවල්ලා සිටි කඩු කස්තාන අතැති රාජකීය සෙබළු තවලම දැක පෙරමුණට පැමිණියහ.

"නතර වනු! කවුද ඔබලා? කොහේ සිට ද පැමිණෙන්නේ?" මුරපොළේ සිටි ආරච්චි රාළ ගම්භීර හඬින් ඇසීය.

"මේ රංවල සිට පැමිණෙන අපේ තවලමයි. මේ වසරේ රජතුමා වෙත පූජා කරන දකුම් කද රැගෙනයි එන්නේ," ගුරුහාමි ඉදිරියට පැමිණ ගෞරවයෙන් යුතුව ප්‍රකාශ කළේය.

ආරක්ෂක සෙබළු ඉතා සූක්ෂ්ම ලෙස තවලමත් සමඟ පැමිණි පිරිස සහ ගොනුන් පිට තිබූ සහල් මලු එකින් එක පරීක්ෂා කළහ. මලුවල කිසිදු බාහිර හොර රහස් ද්‍රව්‍යයක් නොමැති බවත්, ඒවා පිරිසිදු රාජකීය බද්ද බවත් තහවුරු කරගැනීමෙන් පසු, ආරච්චිරාළ සෑහීමකට පත් විය.

"සියල්ල නිවැරදියි. වාහල්කඩින් ඇතුළු වීමට අවසර ඇත!" ඔහු අණ කළේය.

මධ්‍යාහ්න යාමය උදාවෙද්දී සෙංකඩගල පුරවරය මත දැඩි හිරු රැස් පතිත වෙමින් තිබිණි. නගරයේ වීදි පසු කරමින් පැමිණි මොහොමඩ් හන්සර්ගේ තවලම, අවසානයේ මාළිගාවේ මහා ගබඩාව ඉදිරිපිට වූ සුවිශාල මිදුලට සේන්දු විය.

එම භූමියට ඇතුළු වන විටම දැනුණේ සුවිශේෂී සුවඳකි. ගඩොලින් තනා, බදාම පිරියම් කර තිබූ ඒ දැවැන්ත රාජකීය ගබඩා කාමරවලින් නිකුත් වූ වී, සහල් සහ විවිධ ධාන්‍ය වර්ගවල නෑවුම් සුවඳ මුළු ප්‍රදේශය පුරාම සිසාරා විහිදෙමින් තිබුණි. එය සැබවින්ම රටේ සශ්‍රීකත්වය කියාපාන මංගල සුවඳක් වැනි විය.

"අප්පච්චි, බලන්න මේ ගබඩාවල විශාලකම!" රන්කිරි රාළ පුදුමයෙන් දෑස් දල්වා වටපිට බලමින් මුමුණා ගත්තේය.

"ඔව් පුතේ, මුළු රටෙන්ම එන බදු සහල් එකතු වෙන්නේ මෙතැනටයි. අපේ අටුවෙන් ආපු සහල් මලුත් දැන් මේ මහා රාජකීය ධනයේ කොටසක් වෙන්නයි යන්නේ," ගුරුහාමි සිනාසෙමින් පැවසීය.

තවලම්කරුවෝ මහත් අභිමානයෙන් යුතුව සහල් මලු බිමට බාන්නට සූදානම් වූහ. වසර පුරා කැපවීමෙන් කළ වගා සංග්‍රාමයේ අවසාන පියවර රජ වාසල මළුවේදී මෙලෙස සාර්ථකව සනිටුහන් වෙමින් තිබිණි.

ගබඩා නිලමේවරයාගේ අණලැබුණු සැණින්, ගවයන් පිට පටවා තිබූ බරැති සහල් මලු එකින් එක බිමට බාන්නට විය. මහන්සි වී වැඩ කරන සේවකයෝ මලු ලිහා, සුදු මුතු කැට වන් සහල් බිමට හලමින් විශාල සහල් කන්දක් නිර්මාණය කළහ.

එක් සහල් මල්ලක් බිමට හලා අවසන් වන සෑම වාරයකදීම, ගබඩාවේ ගණන් තබන්නා තල් පත දෙස බලා, "සරි!" යි පවසමින් එහි සලකුණක් තැබුවේය. ඒ සෑම හඬක් පාසාම ගුරුහාමිගේ සිතට දැනුණේ මහත් සැහැල්ලුවකි.

ගුරුහාමි තමා සතු ලේකම් මිටිය දිගහැර ගත්තේය. ඉන්පසු ඔහු ඉතා සෝදිසියෙන් සහල් කන්ද දෙස බලා සිටියේය.

"මේ සහල් කන්දේ එකදු ගල් කැටයක්, වැලි කැටයක් හෝ දහයියා පොත්තක්වත් නොතිබිය යුතුයි..." ඔහු තමාටම මුමුණා ගත්තේය. ඒ, රජුට පූජා කරන සහල් පරම පිවිතුරු විය යුතු බැවිනි.

මඳ වේලාවකින් මන්නන්නා ඉදිරියට පැමිණියේය. ඔහු තඹ ලෝහයෙන් අලංකාරව තනා තිබූ නැලිය අතට ගෙන, එය සහලින් පුරවා, "ආයුබෝහෝවා!" යි ශබ්ද නඟා කීවේය.

"රජතුමාගේ ගබඩාවට යන්නේ අපේ පත්තායමේ තියෙන හොඳම, පිරිසිදුම සහල් විතරයි," ගුරුහාමි තමන්ටම කියාගත්තේ මහත් අභිමානයකිනි.

ඔහුට සිතුණේ රාජකීය ගබඩාවට මේ සහල් භාරදීම යනු හුදෙක් බදු ගෙවීමක් පමණක් නොවන බවයි. එය මුළු ගමකම ගොවි ජනතාවගේ දහඩිය, මහන්සිය සහ රජු කෙරෙහි ඇති ගෞරවය රජුගේ පාමුල තැබීමක් බඳු විය. ගබඩා නිලමේවරයා ඉදිරියේ මේ සහල් මැන, ගණන් සටහන් කරගෙන, ඒවා රාජ්‍ය භාණ්ඩාගාරයේ තැන්පත් කරන තුරු ගුරුහාමි නොඉවසිල්ලෙන් බලා සිටියේ තම ගම්මානයේ නාමය රජවාසල රන් අකුරින් ලියැවෙනු දැකීමේ අපේක්ෂාවෙනි.

එදින දහවල් වරුවේ රන්කිරි රාළ තම ආදරණීය පියා සමඟ සෙංකඩගලපුර අභිමානවත් මාළිගා පරිශ්‍රය නැරඹීමට පැමිණ සිටියේය. ශුද්ධ වූ දළදා වහන්සේ වැඳ පුදා ගත් ඔවුහු, ඉන්පසු නාථ දේවාලය වෙත පියවරනඟා දෙවියන්ට පඬුරු පූජා කළහ.

දේව පූජාව අවසන් කර ඔවුන් නැවත දළදා ගෙය ඉදිරිපිට ඇති විවෘත චතුරශ්‍රයට පැමිණෙන විට මධ්‍යාහ්න කාලය ලඟා වෙමින් තිබිණි. එහෙත් වෙනදා මෙන් දැඩි හිරු රැස් වෙනුවට මුළු අහසම වැසි බර වලාකුළුවලින් බර වී තිබුණේය. ඝන වලාකුළු අතර සැඟවුණු හිරු මඬල, පරිසරයට මුදාහරිමින් සිටියේ මලානික, අඳුරු ආලෝකයකි.

හරියටම ඒ මොහොතේ, නිශ්ශබ්දතාවය බිඳ දමමින් වීදිය කෙළවරින් රෞද්‍ර බෙර හඬක් සහ සෙනඟගේ මහා කලබලකාරී ඝෝෂාවක් ඇසෙන්නට විය. රන්කිරි රාළගේ නෙත් නිතැතින්ම ඒ දෙසට යොමු විය.

"හ්ම්... හැරෙව්! ඉක්මනින් පියවර තබව්!" අධිකාරම්වරයෙකුගේ ගාම්භීර අණදීම් හඬ මීදුම් සහිත වාතය සිසාරා ගියේය.

හෙල්ල අතැතිව, සන්නාහ සන්නද්ධ වූ සිංහල සේනාංකයක් විසින් වට කරගෙන කැඳවාගෙන එනු ලබන අමුතුම පෙනුමක් ඇති මිනිසුන් පිරිසක් රන්කිරි රාළගේ නෙත ගැටුණි. ඔවුහු සාමාන්‍ය හෙළ වැසියන් මෙන් නොවූහ. උස් සිරුරින් යුත් ඔවුන්, සුදු පැහැති සමක් සහිත දිගු රැවුලින් යුත්, අමුතුම විලාසිතාවක ඇඳුම් ඇඳ සිටි පිරිසකි.

"අප්පච්චි! අර... අර බලන්නකෝ! අත්අඩංගුවට ගත්තු පරංගි සෙබළු පිරිසක් නේද ඒ රැගෙන එන්නේ? උස මහත සුදු මිනිස්සු දහදෙනෙක් ඉන්නවා, මම ගණන් කළා!" රන්කිරි රාළ මහත් උද්‍යෝගයෙන් සහ පුදුමයෙන් තම පියාගේ අතින් අදිමින් කීවේය.

එහෙත් පියාගෙන් කිසිදු පිළිතුරක් නොලැබිණි. කුතුහලය දරාගත නොහැකි වූ රන්කිරි රාළ, පියාගේ ග්‍රහණයෙන් මිදී, රැස් වී සිටි සෙනඟ අතරින් රිංගා ගොස් ඒ අද්භූත සුදු මිනිසුන්ට වඩාත් ලං වීමට උත්සාහ කළේය. වැසි අඳුර තදින් පැතිර තිබූ බැවින්, ඒ අඳුරු පසුබිම තුළ එම සිරකරුවන්ගේ ශ්වේත වර්ණ සම තව තවත් කැපී පෙනුණි.

ඔහු තව එක පියවරක් ඉදිරියට තබන්නට හැදුවා පමණි.

"හා... හා ළමයා! ඔය සිරකරුවන්ට කිට්ටු වෙන්න එපා!" සෙනඟ අතර සිටි වයෝවෘද්ධ ගැමියෙකු වහා ඉදිරියට පැන රන්කිරි රාළගේ අතින් තදින් අල්ලා ඔහුව පසෙකට ඇද ගත්තේය. හෙල්ල අතැති මුරකරුවන්ගේ තේජවන්ත බැල්මත්, අත්අඩංගුවට පත් විදේශිකයන්ගේ විඩාපත් නෙතුත් දෙස බලමින් රන්කිරි රාළ බිය මුසු ගෞරවයකින් යුතුව පස්සට පියවර තැබුවේය. මුළු මහත් රාජධානියම මහා යුග පෙරළියක අද්දර සිටින වග ඔහුට වැටහිණි.

රන්කිරි රාළ තමා අසල සිටි වයෝවෘද්ධ ගැමියා දෙස කුතුහලයෙන් පිරුණු දෑසින් බැලුවේය. සන්නාහ සන්නද්ධ හේවායන් මැදින් ඇදී යන ඒ අද්භූත සුදු මිනිසුන් දෙසින් ඔහුගේ නෙත් ඉවතට ගියේ නැත.

"අනේ මාමේ... මට කියන්න, ඔය රාජ සභාවට, රජතුමා ළඟට අරන් යන්නේ අර දරුණු පරංගි සෙබළුන්වම නේද?" රන්කිරි රාළ හඬ බාල කරමින්, රහසින් මෙන් ඇසුවේය.

වැඩිහිටි ගැමියා රන්කිරි රාළගේ හිස පිරිමැද, මඳ සිනහවක් පාමින් හිස දෙපසට වැනුවේය.

"නැහැ පුතාට... වැරදුණා. ඕකුන් පරංගි නෙවෙයි. ඕනෑවට වඩා මාන්නයක් ඔළුවට ගහපු, මුහුදෙන් ආපු 'ඉංග්‍රීසි' ජාතික නාවිකයෝ පිරිසක්!" ඔහු රහසින් කීවේ වටපිට බලමිනි.

"අපේ මහරජතුමාගේ අවසරයක් නැතුව හොරෙන්ම මේ හෙළ බිමට ගොඩබැහැපු හින්දයි සෙනෙවිරත්න ඇතුළු හේවායෝ මුන්ව අත්අඩංගුවට අරන් තියෙන්නේ. දැන් මේ කැඳවාගෙන යන්නේ අපේ රාසිං දෙවියන් ඉස්සරහටයි." ගැමියා තම දබරැඟිල්ල දිගු කරමින් සිරකරුවන් අතර සිටි කැපී පෙනෙන රුවක් පෙන්වීය.

"අර බලන්න... අර උස, මහත, තේජවන්ත පෙනුමක් තියෙන සුද්දා දිහා. අන්න ඒකාලා තමයි මුන්ගේ නායකයා... නැවේ කපිතාන්වරයා! හැබැයි පුතා, ඊට ටිකක් පිටිපස්සෙන් ඉන්න අර තරුණ ගැටයා පේනවා නේද? අන්න ඒ තමයි කපිතාන්ගේ පුතා."

රන්කිරි රාළ ඒ තරුණයා දෙස නෙත් යොමු කළේය. ගැටවර වියේ පසු වූ ඒ ඉංග්‍රීසි තරුණයාගේ දෑස් තුළ බිය වෙනුවට තිබුණේ මේ නන්නාඳුනන රාජධානිය පිළිබඳව වූ අපූර්ව කුතුහලයකි.

"ඒ ළමයගේ නම 'රොබට් නොක්ස්' ලු! තේන්නකෝන් දිසාවේ හාමුදුරුවෝ රාජ සභාවේ ඉඳන් එද්දී ගමේ අයට කියනවා මම කන් දීගෙන අහන් හිටියා." ගැමියා රන්කිරි රාළගේ කනට කර රහසින් පැවසුවේය.

"රොබට් නොක්ස්..." රන්කිරි රාළ ඒ නම මනසින් මුමුණා ගත්තේය.

වැසි බර අහසින් වැටුණු පළමු වැසි බින්දුව රන්කිරි රාළගේ කම්මුල මත පතිත වෙද්දී, ඒ නාඳුනන විදේශීය තරුණයා සහ තමන් අතර ඇති වූ සුළු මොහොතක දෑස් හමුවීම, අනාගතයේ දවසක මුළු මහත් හෙළ ද්වීපයේම ඉරණම ලෝකය හමුවේ තබන මහා ග්‍රන්ථයක පෙරවදන වනු ඇතැයි රන්කිරි රාළ සිහිනයකින්වත් නොසිතන්නට ඇත.

- පියතිලක හල්පෙ
thisaraherath742@gmail.com

නවකතාවේ හත්වෙනි කොටස: ලබන ඉරිදා ලංකාවේ වේලාවෙන් දහවල් 12:00 ට පළ වේ.



මේ නිර්මාණය ගැන ඔබේ අදහස් මෙහි සටහන් කරන්න. කෙළින් ම ලේඛකයාට ඊ-මේල් මගින් දැන්වීමට අවශ්‍ය නම් ඉහත ඊ-මේල් ලිපිනය භාවිතා කළ හැක.