ආගන්තුක වැස්ස - පියදාස එදිරිසුරිය

අගෝස්තු මාසයේ හිමිදිරියේ තවමත් නුවර පාර අයිනේ තිබූ තේක්ක ගස් අතරින් මීදුම් පටලයක් පා වී යමින් තිබුණි. කවීන් තමන්ගේ අලුත් පාසල් නිල ඇඳුමේ බොත්තම් එකින් එක දමමින් කන්නාඩිය ඉදිරියේ මොහොතක් නතර විය. සුදු පැහැති කමිසයත්, තද නිල් පැහැති ටයි පටියත් ඔහුට ගෙන දුන්නේ යම් නුහුරු බවකි. පියාගේ රැකියාවේ හදිසි ස්ථාන මාරුව නිසා මහනුවර ප්‍රසිද්ධ විද්‍යාලයක සිට කොළඹ ආසන්නයේ පිහිටි මෙම මධ්‍ය විද්‍යාලයට ඇතුළත් වීමට සිදුවීම කවීන්ගේ සිතට මහත් බරක් වී තිබුණි.

"කවීන් පුතා, ඉක්මන් කරන්න, අද පළමුවෙනි දවස නේ?" මව පහළ මාලයේ සිට කෑගැසුවාය.

කවීන් තමන්ගේ චිත්‍ර පොත සහ පැන්සල් කට්ටලය බෑගයට දමාගෙන පහළට බැස්සේය.

පාසල් ගේට්ටුව අසල විශාල නාගසක් තිබුණි. නාමල් සුවඳ මුසු වූ මඳ පවනක් හැමූ අතර, දහස් ගණනක් සිසු සිසුවියෝ විවිධ කතාබහින් යුතුව ගේට්ටුවෙන් ඇතුළු වූහ. ඒ කිසිවෙකුත් කවීන්ව හඳුනන්නේ නැත.

"12-A පන්තිය තියෙන්නේ අර අලුත් තට්ටු තුනේ ගොඩනැගිල්ලේ දෙවෙනි තට්ටුවේ," විද්‍යාලයේ විනය භාර ගුරුතුමා පැවසීය.

කවීන් පඩිපෙළ නැග 12-A පන්ති කාමරය දොරකඩ නතර විය. පන්තිය ඇතුළේ තිබුණේ මහත් ඝෝෂාවකි. පන්ති භාර අමරසේකර සර් සමඟ කවීන් පන්තියට ඇතුළු විය.

"ළමයි, පොඩ්ඩක් නිහඬ වෙන්න! මෙයා අද ඉඳන් අපේ පන්තියට එකතු වෙන අලුත් යහළුවා. කවීන් ශ්‍රීනාත්. මහනුවර ඉඳන් එන්නේ."

සමස්ත පන්තියේම දෑස් කවීන් දෙසට යොමු විය. කවීන් බිම බලාගත්තේය.

"සෙනුරි, පන්ති නායිකාව විදියට කවීන්ට අපේ පන්තියේ විෂය සටහන් සහ අනිත් වැඩපිළිවෙළවල් ගැන පොඩ්ඩක් පැහැදිලි කරන්න. කවීන්, අර අන්තිම ඩෙස්ක් එකේ හිස් තැනින් වාඩිවෙන්න."

කවීන් අන්තිම ඩෙස්ක් එක දෙසට පියනැගුවේය. ඒ යන අතරතුර, ඉදිරිපස දෙවන පේළියේ සිටි කෙල්ලෙක් ඔහු දෙස බලා සිනාසුණාය. ඇගේ කොණ්ඩය ගොතා තිබූ අතර, දෑස්වල තිබුණේ අමුතුම දීප්තියකි. ඇගේ නිල ඇඳුමේ පන්ති නායිකා පදක්කම දිලිසෙමින් තිබුණි.

"මම සෙනුරි," ඇය පහත් හඬින් පැවසුවාය. ඒ සිනහව කවීන්ගේ සිතේ තිබූ නොසන්සුන්කම එකවරම දිය කර හැරීමට සමත්විය.

සති දෙකක් ගෙවී ගියේ ඉතා ඉක්මනිනි. කවීන් පන්තියට තරමක් හුරු විය. අන්තිම ඩෙස්ක් එකේ ඔහු ළඟින් වාඩි වූ තාරක දැන් ඔහුගේ හොඳම මිතුරාය. තාරක යනු පන්තියේ සිටින කටකාර කොල්ලා ය.

එක් අඟහරුවාදා දිනයක පන්ති භාර සර් පන්තියට ආවේ විශේෂ ආරංචියක් අරගෙන ය.
"ළමයි, ලබන මාසේ පාසල් සාහිත්‍ය මාසය. හැම පන්තියකින්ම බිත්ති පුවත්පතක් නිර්මාණය කරන්න ඕනේ. අපේ පන්තියේ බිත්ති පුවත්පතේ ප්‍රධාන සංස්කාරකකම සෙනුරිට භාර දෙනවා."

සෙනුරි නැගිට සිනාසුණාය. "සර්, මට චිත්‍ර පැත්ත සහ සැකසුම් පැත්ත කරන්න කවුරු හරි දක්ෂ එක්කෙනෙක් ඕනේ."

"කවීන් හොඳට චිත්‍ර අඳිනවා සර්!" එකපාරටම තාරක කෑගැසුවේය.

"එහෙමද? හොඳයිනේ. කවීන්, ඔයා සෙනුරි එක්ක එකතු වෙලා බිත්ති පුවත්පතේ සැකසුම් වැඩේ කරන්න," සර් නියෝග කළේය.

එදින පන්ති අවසන් වූ පසු සෙනුරි සහ කවීන් පන්තියේ නතර වී වැඩ පටන් ගත්හ. සෙනුරි ලිපි සහ කවි තෝරා දුන් අතර, කවීන් ඒ සඳහා සුදුසු පසුබිම් රූප සහ වර්ණ රටා මවන ලදී.

"කවීන්, ඔයා සංවේදී කෙනෙක්. මං ආසයි ඔයා හිතන විදියට," දිනක් පාට තවමින් සිටි සෙනුරි කවීන්ගේ දෑස් දෙස කෙලින්ම බලමින් පැවසුවාය.

කවීන්ගේ අතේ තිබූ වර්ණ පින්සල මොහොතකට නතර විය. ඔවුන් දෙදෙනා අතර වචන නොමැතිව ගොඩනැගෙමින් තිබුණේ ප්‍රේමයේ පූර්විකාව බව දෙදෙනාටම තේරෙමින් තිබුණි.

එදින සවස පාසල අවසන් වන විට මහ වැස්සක් කඩා වැටුණි. බිත්ති පුවත්පතේ වැඩ අවසන් කර කවීන් සහ සෙනුරි ප්‍රධාන ගේට්ටුව දෙසට ආවේ එකම කුඩයක් යටිනි. කුඩය කුඩා වූ බැවින් කවීන්ගේ දකුණු උරහිස වැස්සෙන් තෙමී ගියේය. එහෙත් සෙනුරි තෙමෙයි යන බියෙන් ඔහු කුඩය ඇය දෙසටම නැඹුරු කරගෙන සිටියේය.

බස් නැවතුම් පොළේ පියස්ස යට නතර වූ දෙදෙනා අනාගත සිහින ගැන කතා කරන්නට වූහ.

"අනාගතයේදී ඔයා කවුරු වෙන්නද ආස කවීන්?" සෙනුරි ඇසුවාය.

"මං ආසයි සෞන්දර්ය විශ්වවිද්‍යාලයට ගිහින් චිත්‍ර පැත්තෙන් ඉදිරියට යන්න. මිනිසුන්ගේ හිත් නිවන විදියේ චිත්‍ර අඳින්න. ඔයා?"

"මම ආසයි පොත් ලියන්න, සින්දු ලියන්න, අපේම කියලා ලස්සන ලෝකයක් ඇතුළේ නිදහසේ ජීවත් වෙන්න," සෙනුරි පැවසුවාය.

"ඔයාගේ ලෝකේ මටත් පුංචි ඉඩක් තියෙයි ද සෙනුරි?" කවීන් නොසිතූ මොහොතක ඇසීය.

සෙනුරි හැරී කවීන්ගේ දෑස් දෙස බැලුවාය. "ඉඩක් හදන්න දෙයක් නෑ කවීන්, ඔයා දැනටමත් ඒ ලෝකෙම නවාතැන් අරන් ඉවරයි." ඇය සිතුවාය. ඒත් කියන්නට තරම් හයියක් ඇගේ සිතට තිබුණේ නැත.

එක මොහොතකට වැස්සේ ශබ්දය පවා නැවතුණාක් මෙන් දෙදෙනාටම දැනුණි.

සාහිත්‍ය උත්සව දිනය උදාවිය. දොළහ-ඒ පන්තියේ බිත්ති පුවත්පත ප්‍රථම ස්ථානය දිනාගත්තේය. සෙනුරිගේ ලස්සන ගීත ගායනයට මුළු ශාලාවම අත්පොළසන් දුන්නේය. උත්සවය අතරතුර කවීන් සෙනුරිට ඇගේම පැන්සල් සිතුවමක් තෑගි කළේය. සෙනුරි එය හදවතින්ම අගය කළාය.

නමුත් උත්සවය අවසන් වූ පසු සිදුවූයේ කවීන් නොසිතූ දෙයකි.

ඉහළ පන්තියක ඉගෙන ගන්නා පාසලේ ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායකයෙකු වූ ධනුෂ්ක සෙනුරි අසලට ආවේය. ඔහු ශිෂ්‍ය නායක මණ්ඩලයේ කැපී පෙනෙන සංගීතයට දක්ෂ සිසුවෙකි.

"සෙනුරි, අද ඔයාගේ සින්දුව නම් නියමයි! මාත් එක්ක සින්දුවක් කියන්න කැමති ද ඊළඟ සංගීත ප්‍රසංගයේ දී?" ධනුෂ්ක සිනාමුසුව ඇසීය. ඔහු සෙනුරිට රතු නාමලක් ද තෑගි කළේය.

සෙනුරි එය සිනහසෙමින් භාරගත්තාය. "ගොඩක් ස්තූතියි ධනුෂ්ක අයියේ, අපි බලමු."

ඈත සිට මේ දෙස බලා සිටි කවීන්ගේ සිත තුළ දැඩි ඊර්ෂ්‍යාවක් සහ රිදවීමක් ඇති විය. තමන් දුන් චිත්‍රයට වඩා ධනුෂ්ක දුන් නාමලට සෙනුරි වටිනාකමක් දුන් බව කවීන් වටහා ගත්තේය.

පසුදා උදෑසන සෙනුරි සිනාසෙමින් කවීන් අසලට ආවාය. "කවීන්, ඊයේ රෑ මං අර චිත්‍රය කාමරේ එල්ලුවා..."

"එහෙමද, ධනුෂ්ක දුන්න නාමලත් එක්ක එල්ලුවා නම් තවත් ලස්සන වෙයි," කවීන් රළු හඬින් පවසා අනිත් පස හැරුණේය.

සෙනුරි පුදුමයෙන් කවීන් දෙස බැලුවාය. "කවීන්, ඔයා මොනාද මේ කියන්නේ?"

"මුකුත් නෑ සෙනුරි. ඔයාට මට වඩා ගැලපෙන අය ඉන්නවා. මං නිකන් අන්තිම ඩෙස්ක් එකේ ඉන්න ආගන්තුකයෙක් විතරයි," කවීන් බෑගයද අතට ගෙන පන්තියෙන් පිටව ගියේය.

සෙනුරිගේ දෑසට කඳුළු පිරුණි. කවීන්ගේ අනවශ්‍ය සැකය සහ රළු වචන ඇගේ සිතට මහත් වේදනාවක් ගෙන දුන්නේය. දෙදෙනා අතර පළමු අමනාපකම ආරම්භ විය.

ඊළඟ දින කිහිපයේදී දෙදෙනා එකිනෙකාට කතා කළේ නැත. කවීන් පන්තියේ අන්තිම ඩෙස්ක් එකට වී තනිවම චිත්‍ර ඇන්දේය. සෙනුරිද කවීන් දෙස නොබලා තමන්ගේ වැඩවල නිරත වූවාය.

මේ අතරතුර පන්තියේ ළමුන් අතර කටකතා පැතිරෙන්නට විය. "සෙනුරි දැන් කවීන්ව අතහැරලා ධනුෂ්ක අයියා එක්ක යාළු වෙන්න හදන්නේ," යයි තාරක ද කවීන්ට කීවේය. මෙය කවීන්ගේ සිත තවත් රිදවීය.

අනෙක් පසින්, ශිෂ්‍ය නායක උපදේශක ගුරුතුමිය සෙනුරිට අවවාද කළාය. "සෙනුරි, ඔයා ප්‍රධාන ශිෂ්‍ය නායිකාවක්. විභාගය ළඟයි, ඔය ළමයි එක්ක රවුම් ගහන එක නතර කරන්න."

සෙනුරිට මුළු ලෝකයම එපා විය. ඇයට කවීන්ගේ අඩුව තදින්ම දැනුණි. තමන් ධනුෂ්ක සමඟ කතා කළේ සාමාන්‍ය මිතුරෙකු ලෙස බව කවීන්ට පැහැදිලි කිරීමට ඇයට ඕනෑ විය. නමුත් කවීන්ගේ මුරණ්ඩු බව නිසා ඇයට කතා කිරීමට නොහැකි විය.

දිනක් වැසි සහිත සවසක සෙනුරි බස් නැවතුමේ තනිවම සිටියාය. කවීන් ඈතින් එනවා දැක ඇය ඔහු දෙස බැලුවාය. නමුත් කවීන් තමන්ගේ කුඩය ඉහළගෙන සෙනුරි දෙස නොබලාම ඉදිරියට ඇදී ගියේය.

සෙනුරි බස් නැවතුම් පොළේ බංකුව මත වාඩි වී මහ හඬින් හැඬුවාය. ඇගේ කඳුළු වැසි වතුරට මුසුවිය.

ඊළඟ දින දෙකේ සෙනුරි පාසල් ආවේ නැත. ඇයට තද උණ වැළඳී ඇති බව නෙත්මි පන්තියට කීවාය.

"එදා වැස්සේ තෙමිලා බස් එකේ ගිහින් සෙනුරිට හොඳටම උණ. එයා හිතෙන් ගොඩක් විඳවනවා කවීන්, ඔයා එයාට බැන්න නිසා," නෙත්මි විවේක කාලයේදී කවීන් ළඟට ඇවිත් පැවසුවාය.

"ධනුෂ්ක දුන්න නාමල නිසා එයා මාව අමතක කළා නේ?" කවීන් ඇසීය.

"අනේ මොන පිස්සුද කවීන්! ධනුෂ්ක අයියා දුන්න මල එදාම එයා බස් නැවතුමේ දාලා ආවා. එයා අරන් ගියේ ඔයා දීපු චිත්‍රය විතරයි. එයා ඔයාට කොච්චර ආදරෙයිද කියලා ඔයාට තේරෙන්නේ නැද්ද?" නෙත්මි කෝපයෙන් කීවාය.

කවීන්ගේ සිතට මහා ලැජ්ජාවක් සහ පසුතැවීමක් දැනුණි. තමන්ගේ නොමේරූ සැකය නිසා තමන් ආදරය කරන කෙල්ල රෝගී වී ඇත.

එදින සවස කවීන් සෙනුරිගේ ගෙදර සොයාගෙන ගියේය. ඇගේ මව කවීන්ව ඇගේ කාමරයට යැවූවාය.

සෙනුරි ඇඳ මත වැතිර සිටියාය. ඇගේ මුහුණ සුදුමැලි වී තිබුණි. කවීන් දැක ඇය අනිත් පස හැරුණාය.

කවීන් සෙමින් ඇගේ ඇඳ අසලින් වාඩි විය. ඔහු තමන් ඇඳි අලුත් චිත්‍රයක් ඇගේ අත මත තැබුවේය. එහි තිබුණේ එකම කුඩයක් යටින් යන කොල්ලෙකු සහ කෙල්ලෙකි. කොල්ලාගේ කුඩය කෙල්ලගේ පැත්තට නැඹුරු වී තිබූ අතර, කොල්ලා වැස්සෙන් තෙමෙමින් සිටියේය. යටින් ලියා තිබුණි:

"උරහිස තෙමුණට කමක් නෑ,
ඔයා ආරක්ෂිත නම්.
මට සමාවෙන්න සෙනුරි..."

සෙනුරි චිත්‍රය දෙස බලා කඳුළු සැලුවාය. ඇය හැරී කවීන්ගේ අත තදින් අල්ලා ගත්තාය.

"ඔයා මහා මුරණ්ඩු කොල්ලෙක් කවීන්, මං ගැන පොඩ්ඩක්වත් හිතුවේ නෑ නේද?" ඇය හැඬුම්බරව ඇසුවාය.

"මං බය වුණා සෙනුරි, ඔයාව මට අහිමි වෙයි කියලා. මං ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි. මට සමාවෙන්න," කවීන් ඇගේ නළලට තදින් තද වූ ඇඟිලිවලින් හිස අතගෑවේය.

"ආයේ කවදාවත් මාව සැක කරන්න එපා, මගේ හදවතේ ඉන්නේ ඔයා විතරයි," සෙනුරි කීවාය.

දෙදෙනා අතර තිබූ සියලු නොපැහැදිලි තත්ත්වයන් දිය වී ගියේය. ඔවුන්ගේ ප්‍රේමය පෙරටත් වඩා පවිත්‍රව සහ ශක්තිමත්ව යළි තහවුරු විය.

යළි යහළු වූ පසු දෙදෙනා වඩාත් පරිණාමශීලී ලෙස හැසිරුණහ. අන් අයගේ කටකතා ගැන නොසිතා තමන්ගේ අනාගතය වෙනුවෙන් කැපවීමට දෙදෙනා තීරණය කළහ.

උසස් පෙළ විභාගයට තව තිබුණේ මාස දෙකක් පමණි. දෙදෙනා පාසල් පුස්තකාලයේදී එකට වාඩි වී පාඩම් කළහ. කවීන් සෙනුරිට අමාරු විෂය කොටස් සටහන් කර දුන් අතර, සෙනුරි කවීන්ගේ ලේඛන හැකියාවන් දියුණු කිරීමට උපකාර කළාය.

"බලන්නකෝ, දෙන්නා අතර අමනාපයක් ආවට පස්සේ දෙන්නට දෙන්නා තවත් තේරුම් අරන්," තාරක නෙත්මිට කීවේය.

ඔවුන්ගේ වෙනස් වීම සහ අධ්‍යාපනයට දක්වන උනන්දුව දුටු ශිෂ්‍ය නායක උපදේශක ගුරුතුමිය පවා පසුව සෙනුරිට පැසසූවාය.

දෙදෙනා අතර කුඩා කුඩා සණ්ඩුවීම් නැවත ආවත්, කවීන් වෙලාවට කෑවේ නැති විට සෙනුරි කේන්ති ගැනීමත්, සෙනුරි වැඩිපුර මහන්සි වන විට කවීන් දොස් නැගීමත්, ඒ සෑම පුංචි රණ්ඩුවක් අවසානයේදීම ඔවුන් අතර තිබූ ආදරය තවත් වැඩි විය.

උසස් පෙළ විභාගයේ අවසන් දිනය එළඹුණි. ප්‍රශ්න පත්‍රයට පිළිතුරු ලියා අවසන් වූ පසු සිසුහු එකිනෙකාගේ නිල ඇඳුම්වල මතක සටහන් ලියමින් ප්‍රීති වූහ.

කවීන් සහ සෙනුරි පාසල් ගේට්ටුව අසල තිබූ විශාල නාගස යටට ආහ.

සෙනුරි තමන්ගේ පෑන ගෙන කවීන්ගේ සුදු කමිසයේ ඍජුවම හෘද වස්තුව පිහිටි දෙසින් මෙසේ ලිව්වාය:

"හැම රණ්ඩුවකටම පස්සේ,
තවත් වැඩිවුණු ආදරයෙන්,
මගේ සෙනෙහසක තැවරුණු එකම නවාතැන්න, කවීන්."

කවීන් සෙනුරිගේ සුදු සාරි පටයේ කෙළවරක කුඩා නාමලක රූපයක් ඇඳ එහි යටින් මෙසේ ලිව්වේය:

"තවත් කවදාවත් මං ඔයාව සැක කරන්නේ නෑ,
මගේ මුළු ජීවිතයම ඔයා."

"දැන් අපේ පාසල් කාලේ ඉවරයි නේද කවීන්?" සෙනුරි නාගස දෙස බලමින් ඇසුවාය.

"පාසල් කාලේ ඉවර වුණාට අපේ ලෝකය පටන් ගත්තා විතරයි සෙනුරි," කවීන් ඇගේ අත තදින් අල්ලා ගනිමින් පැවසීය. "අපි දෙන්නා විශ්වවිද්‍යාලයට ගිහින්, ඔයාගේ පොත් ලියද්දී, මගේ චිත්‍ර ප්‍රදර්ශන තියද්දී, අපි හැමදාම එකට ඉඳිමු."

සෙනුරි කවීන්ගේ උරහිසට හිස තබා ගත්තාය. නාගසින් ගිලිහුණු නාමල් පෙති කිහිපයක් දෙදෙනාගේ පාමුලට පතිත විය. වැස්සකට පසු පායන අලුත් ඉර එළියක් මෙන් ඔවුන්ගේ අනාගතය අතිශය සුන්දරව ඔවුන් ඉදිරියේ දිගහැරෙමින් තිබුණි.

- පියදාස එදිරිසුරිය
pedirisuriya@gmail.com

මේ නිර්මාණය ගැන ඔබේ අදහස් මෙහි සටහන් කරන්න. කෙළින් ම ලේඛකයාට ඊ-මේල් මගින් දැන්වීමට අවශ්‍ය නම් ඉහත ඊ-මේල් ලිපිනය භාවිතා කළ හැක.