මරකත තණ පලස මත
පිනි සුවඳේ උදෑසන
සැතපුණා ඔබ නිහඬව
ඔබ උකුළ මත නිවී
සරතැසින් පිරි දිනකර
සැනසුනා මෙහෙය නිම කර
ලැජ්ජාවේ මල් පෙති අතර
සිරිඟර ගිනි සැඟවුණා
අලුයම සිපගත් නෙළුමක් සේ
ඔබ වත දිලිසුණා
රැය නිමාවන තුරු රැඳෙනු මැන
තරු ඔබ වෙනුවෙන් දිලෙන තැන
ස්වර්ගයේ ගීයක් ඇසේ නම්
ඔබයි එහි මිහිරිතම ස්වරය
සුළඟ හමාවි
කාලය ගලා යාවි
ඍතුවෙන් ඍතුව ලොව වෙනස් වේවි
එහෙත් ම’හද අරණේ
සදාකල් රැඳෙනා
සිහිනය ඔබ ම වේ
ඔබ සිනහවෙන් කුසුම් පිපුණා
දෙනෙත් මොහොතක් නැවතුණා
නිල් අහස් ගැබ නිහඬ වී
ඔබේ රුව දෙස නුවන් හෙළුවා
අමතක කළත් හිමිදිරිය
ලොවට එළිය දෙන්නට,
ඔබ දෙනෙත් මග කියයි මා හට
එහි වේ රෝස මලක්, දොළ පාරක්
අමතක වූ සිහිනයක උපතක්
ආදරය ලියැවුණා නම් අහසේ
එය ඔබේ නෙත් තුළින් කියැවෙයි
යාච්ඥාවක්, වුණොත් ගීයක්
නවාතැන එහි ඔබ හද යි
රැඳෙනු මැන, මා සමඟ
මල් පිපෙන ලොවක
දුකත් කාලයත් නොදන්නා ඉමක
මගේ සැම උදයක්ම
ඔබෙන් ඇරඹෙයි
ඔබෙන්ම නිමවේ
මිහිලිය ඔබයි
මා හදේ දෙවඟනයි
- ගයත්‍රී
subhagaperera@gmail.com
මේ නිර්මාණය ගැන ඔබේ අදහස් මෙහි සටහන් කරන්න. කෙළින් ම ලේඛකයාට ඊ-මේල් මගින් දැන්වීමට අවශ්‍ය නම් ඉහත ඊ-මේල් ලිපිනය භාවිතා කළ හැක.
මිහිකත ට ආදරය හිතෙයි. ආදරය කල යුතුමයි. නොදන්නා නිසා අප නොකරන දෙයද එයමයි. ස්තුතියි, වචන ගැලපුමත්, කථාවත් හරීම අගෙයි.
ReplyDelete--- දයල් බතී